In iedere relatie is wel eens wat. Je bent er zeker van dat jij gelijk hebt in een bepaalde kwestie. Zoals jij het ziet IS het gewoon. Herkenbaar? En dan komen mensen bij mij binnen en vragen wie er gelijk heeft…..

Je ziet alleen datgene wat je ziet en je ziet NIET wat je niet ziet. Lijkt een dooddoener, maar toch. Iedereen kijkt naar de situatie en ziet deze via de eigen bril. Als jij vindt dat je partner overal een rommeltje van maakt dan zie je zijn rommel. Dat je dan vergeet naar je eigen rommel te kijken is begrijpelijk, maar niet terecht.

Wijzen naar de ander

Maar die ander ziet jóuw rommel en ziet zijn/haar eigen rommel niet. En al gauw zit je in een conflict waar je alleen maar elkaar beschuldigt en een hoop gedonder hebt. Zo lang je blijft wijzen naar elkaar wordt het steeds erger. Hoe kom je uit deze discussies?

Het zou mooi zijn als je allebei naar jezelf kunt kijken: Wat doe IK om het probleem te vergroten? Ik blijf beschuldigen, dat helpt niet. Ik wil stoppen met elkaar beschuldigen.

Als je hardop zegt dat je ermee wilt stoppen en vraagt of de ander hiermee ook wil stoppen met dat geruzie verandert er al wat.

Wijzen naar jezelf

Ik zeg altijd dat men allebei iets toevoegt aan het probleem en dat het escaleert als men niet actief uit dat conflict stapt. Allebei tegelijk. En dan samen kijken vanuit een helikopter (dus met enige afstand) wat er gebeurt. . Bv. wij zijn allebei aan het ruziën om een kleinigheid. We doen allebei iets wat de ander irriteert. Niemand doet dat expres. We hadden het gewoon allebei niet in de gaten? Wat is de oplossing? Eenvoudig: ophouden met wijzen en wijzen naar jezelf. In dit geval: allebei het besluit nemen om je rommel op te ruimen.

Verantwoordelijkheid nemen

In andere gevallen: allebei de verantwoordelijkheid nemen voor de pijn die je de ander hebt aangedaan, je excuses ervoor aanbieden en kijken hoe je het goed kunt maken. En als het even kan hier lering uit trekken.