Veel mensen zijn bang voor feedback. En sommige mensen geven ook nogal pittige feedback. Ze zien het als een moment om af te rekenen met de ander….hem/haar  eens lekker de waarheid te zeggen. Natuurlijk zit niemand op dit soort feedback te wachten

Wat hoor je daadwerkelijk

Feedback kan echter ook heel prettig zijn. Natuurlijk al helemaal als je complimenten krijgt. Maar ook de feedback die wijst op verbeterpunten hoeft niet vervelend te zijn voor de luisteraar.  Je leert ervan. Maar als je erg bang bent dan wapen je je bij voorbaat en “hoor” je andere dingen dan wanneer je vol zelfvertrouwen luistert. Daar zit vooral het verschil.

De oorsprong: het verleden

Vaak voelen mensen zich kwetsbaar bij feedback. Meestal heeft dat te maken met hun verleden: ze zien het als “op je kop krijgen”. Het komt nogal eens voor dat men in hun jeugd vaak veel kritiek te verduren heeft gehad. Een strenge vader of moeder, of een strenge docent. Men trekt zich terug (vluchten), men slaat de ogen neer, men gaat ontkennen of de schuld afschuiven. Soms verbreekt men zelfs het contact (scheiden, baan opzeggen, etc.)

Angst (vluchten of vechten)

Kwetsbare mensen kunnen ook erg agressief (verbaal agressief) reageren op kritiek. Zij horen alleen maar iets negatiefs in hetgeen gezegd wordt. Terwijl je eigenlijk blij moet zijn dat de ander het zégt. Want als hij niets zegt dan gaat de ergernis zich stapelen en komt er ruzie van. Maar verbaal agressieve mensen worden boos, ontkennen hun fout of halen er dingen bij die niks met de kwestie te maken hebben. Allemaal angst. Zodra deze mensen zien en accepteren dat ze angstig zijn is dat veranderbaar.

Niet vluchten, maar erin duiken

Mensen zijn vaak bang dat er conflicten ontstaan, maar zelfs als dat gebeurt is het beter daarvoor niet op de loop te gaan. Men blijft anders dezelfde soort conflicten opnieuw tegenkomen. Om dit te leren hoef je niet altijd met de andere partijen in gesprek te gaan. Maar wel sparren met iemand die je vertrouwt.  

Een aardige bullebak

Ik heb vaker gezien dat mensen die zich als bullebakken gedroegen uiteindelijk heel aardig konden zijn. Zo af en toe (helaas) vervielen ze weer in hun oude gedrag. Tja, je blijft altijd een mens. Als je dan maar je verontschuldigingen aanbiedt, dan komt het meestal wel  goed. Perfectionisme bestaat immers niet.