De ouders waren gescheiden. Ook in het gezin van vader werd eigenlijk zelden ergens over gesproken. Het gezin van moeder was een echt “meidengezin” dus daar werd wel wat meer gepraat. Maar ook zelden over moeilijke dingen. Meestal beperkte de communicatie destijds zich tot jongens, uitgaan, mode en make-up. Bij moeder thuis was er wel warmte in het gezin. Bij vader lag dat anders. Geen communicatie, geen warmte.
Geen noodzaak
De kinderen waren nog jong toen hun ouders gingen scheiden. Ze verbleven 65% van de tijd bij hun moeder, en de rest van de tijd bij vader. Vader was best een zorgelijk type, snel overstuur, daar werd nauwelijks gesproken. Dit was geen probleem toen de kinderen nog klein waren. De ouders gingen goed met elkaar om, konden prima overleggen over zaken die de kinderen betroffen. Er leek geen noodzaak om te praten.
Niet belasten
De kinderen waren ook geen echte praters, moeder deed enorm haar best om alle zaken goed te regelen voor de kinderen maar wilde haar kinderen ook niet “belasten” met praten over moeilijke zaken. Ze schrok dan ook erg toen haar dochter van 17 jaar dronken thuis kwam van een feestje, hevig huilend, omdat ze vond dat er nooit ergens over gesproken was.
Vruchteloze poging
Moeder wilde weten waarover dochter wilde praten, maar dochter hield dat af. Het praten totaal ontwend, en eigenlijk wel een diepe behoefte om dingen te bespreken. Ook haar broertje zei maar niks en vroeg evenmin wat.
Hoe doe je dat? Praten over emoties?
Moeder belde mij om te vragen of ik kon helpen. Beide ouders waren bang iets fout te doen. Na één gesprek met de ouders planden we een gezinsgesprek (met beide ouders en de kinderen). De dochter zat al snel in tranen en vertelde hoe ze het gemist had om te praten over de scheiding. Eigenlijk lukte het de ouders om de goede vragen te stellen, en na dit gesprek kon het gezin weer zelfstandig verder.
