De kinderen hadden er nóg last van, hoe vader soms tekeer ging, toen ze nog klein waren. Zij waren destijds gevoelig, zenuwachtig en snel overstuur. Er was vaak ongenoegen in de familie. Moeder deed dan haar uiterste best om de kinderen afzijdig te houden.

Maar ja, kinderen zien en horen alles. Dus als alle ooms en tantes ineens op de stoep stonden dan wisten de kinderen het: daar ging wat gebeuren…. Dan gingen de kinderen direct naar huis, want ze wilden erbij zijn.

Kleine potjes….grote oren.

Soms werd er gekibbeld maar vaak werd het fel. Als vader dan op tafel sloeg om zijn woorden kracht bij te zetten, begonnen de kinderen te huilen. Dat was nu net wat moeder had willen voorkómen en waarom ze de kinderen had weggestuurd…

De kinderen waren beschadigd, vooral de dochter kon het alsmaar niet verkroppen, ook niet toen zij volwassen was. Zij wilde haar vader hierop alsnog aanspreken. De  broers vonden dat dit geen zin had. Ze verwachtten dat vader zou gaan roepen dat hij altijd gelijk had gehad. En dat hij toch niet over zich kon laten lopen….

Een kansloze missie

Men achtte zo’n gesprek kansloos, maar omdat hun zus er zo’n last van had wilden ze haar  steunen. Zij raadpleegden mij en ik gaf aan dat ik de kans groot achtte dat vader inderdaad weer boos zou worden en waarschijnlijk niet over zichzelf zou kunnen/durven nadenken.

Gesprek ouders

Moeder vertelde hetzelfde verhaal. Vader zweeg. Ik toonde veel  begrip voor zijn boosheid en onmacht. In het 2e gespek vroeg ik hem zich in te leven in zijn kleindochtertje. En hoe zij reageerde op boosheid van volwassenen.  Hij werd wat emotioneel. (Meestal gaat dat niet zo gemakkelijk, hoor). Maar toch moest ik nog  wel verschillende gesprekken met hem hebben, eer hij in staat bleek om enigszins zijn fouten te erkennen.

Ouders zijn ook maar mensen

Want ouders bedóelen het vaak niet zo slecht, zelfs niet bij grote fouten. Maar ze denken dat ze het respect van hun kinderen verliezen als ze hun fouten toegeven. Terwijl dit juist volledig omgekeerd is. Ouders zijn ook maar gewone mensen…..