Geen enkel kind hoort het mee te maken: het overlijden van een ouder. Toch gebeurt het.
Kinderen zijn loyaal aan hun ouders, dat weten we allemaal. Je mag nooit iets nadeligs zeggen over hun ouders, of zij nu nog leven of niet. Dan wordt deze ouder hartstochtelijk verdedigd door een kind.
Voetstuk
Dit is nog veel erger als de ouder is overleden. Een overleden ouder wordt op een voetstuk gezet en kan niks verkeerd meer doen, dus hij of zij wordt bijna heilig, in de ogen van de kinderen. Omgekeerd zie je ook vaak dat ouders een overleden kind heilig verklaren, en alles goedpraten wat dat kind ooit fout deed. Zó menselijk…(maar soms met ruzies met overige kinderen tot gevolg).
Dubbele last
Pubers met een overleden ouder hebben het dubbel moeilijk en zijn daarom ook extra moeilijk, en als ze dat niet zijn, mag je misschien nog wel ongeruster zijn, want dan is er het risico dat het hun ontwikkeling in de weg staat.
Veranderingen
Pubers zijn er bv extreem gevoelig voor dat iets wat hun moeder of vader gemaakt heeft, of een bepaalde gewoonte die er was, wordt gewijzigd. Dat heeft papa gemaakt of zó deed mama dat altijd en daarom mag dat niet zo maar veranderen.
Lange tenen
Mensen die niet precies weten wat de geschiedenis van zo’n gezin is, kunnen heel gemakkelijk op lange tenen terecht komen en daarmee nooit meer iets goed kunnen doen bij het kind in kwestie. Ouders, daar moet je nu eenmaal afblijven, zeker als ze overleden zijn. Daarom is het goed om al je gevoeligheid aan te wenden als je werkt met kinderen van een overleden ouder.
Heeft u hier ook regelmatig mee te maken? En vind u het af en toe erg lastig? Ik denk graag met u mee
