Onlangs werd aangekondigd dat elk bedrijf (ook de kleinere) een vertrouwenspersoon zou moeten krijgen. Ik dacht direct aan een geval waarin ik onlangs als vertrouwenspersoon gefungeerd heb. Een medewerker werd gepest en het afdelingshoofd wist niet hoe hij dat kon stoppen. Er wordt vaak gezegd “niemand doet er wat aan” maar vaak weet men gewoon niet wát men eraan kan doen. Het slachtoffer staat in de kou, maar de leidinggevende soms óók.

Ingrijpen…. maar hoe?

Als goedwillende leidinggevende is ingrijpen lastig wanneer iemand erover klaagt dat hij gepest wordt. Als de leidinggevende niet weet hoe te handelen, doet hij soms alsof zijn neus bloedt, ook al heeft hij een cursus gevolgd. In de praktijk werkt dit nauwelijks:  je leert  algemene dingen, maar vaak weer net niet passend op déze situatie of bij déze persoon. Of de leidinggevende voelt zich er niet comfortabel bij.

Loop je hier tegenaan als leidinggevende, dan is het fijn om eens met een buitenstaander die daar ooit mee te maken had over te sparren. Wat kun je in dit geval wel doen, wat beter niet. Leidinggevenden zijn ook maar mensen, toch? Hoe zit jij in elkaar, voel je je sterk genoeg om de dader te confronteren? Hoe zal de rest van het team reageren?

Wie kies je uit als sparringpartner?

Een buitenstaander is plezieriger voor jezelf als leidinggevende. Mochten de adviezen je niet bevallen, dan hoef je er niks mee. Het heeft geen gevolgen. En voor degene die zich ervaart als de “zwakkere partij” is een onafhankelijk iemand ook plezieriger. Een buitenstaander handelt niet uit eigenbelang.

Een pestprotocol voor elke situatie?

Alle pestprotocollen ten spijt, pesten blijft bestaan en ik vind dat geen enkel protocol in alle situaties voldoet. Het is beter per situatie te  kijken wat in dit ene geval de juiste aanpak is. In een ander geval is vaak een heel andere aanpak nodig.

De situatie waarin ik hulp bood

In de bovengenoemde situatie heb ik gelukkig, omdat ik de gepeste medewerker en de leidinggevende beide kende met hen afzonderlijk gesproken. Ik heb met de leidinggevende drie gesprekken gevoerd hoe dit aan te pakken. De eerste twee om hem te leren hoe hij stelling kon nemen zonder het risico te lopen dat hij aan gezag zou verliezen.

Het derde gesprek was de strategie bepalen. Hoe en wanneer zou hij ingrijpen? En enkele scenario’s bespreken van wat er kon gebeuren en hoe daarop te reageren. Het slachtoffer van de pesterijen had al eerder een psycholoog bezocht voor soortgelijke problematiek, en ging nog enkele gesprekken aan met de betreffende psycholoog. De dader was veel minder van slechte wil dan men zou denken en was bereid zijn gedrag te wijzigen.

Meestal is er meer nodig….

Het voorkomen van psychosociale arbeidsbelasting is soms een taak van de maatschappelijk werker…. En gelukkig ben ik dat ook 😉

In sommige gevallen dient er veel meer te gebeuren. Vaak zijn de meest noodzakelijke  assertieve en communicatieve vaardigheden snel aan te leren. Men hoeft geen toonbeeld van positieve communicatie te worden, maar als men leert de mensen met respect te benaderen, dan wordt ook voor henzelf het werk een stuk aangenamer.

Leidinggevenden in kleinere bedrijven zijn niet altijd voldoende toegerust met deze vaardigheden. Men is soms opgeklommen vanuit een inhoudelijk andere functie. (Of men doet het erbij….)

Verbaal agressief wegens tekort aan vaardigheid

Er bestaan helaas nog steeds leidinggevenden die geneigd zijn verbaal agressief te reageren i.p.v. gezag uitoefenen. Je hebt de macht, maar als je die inzet worden medewerkers bang (of dwars).  Gezag verdien je door respect te tonen, complimenten te geven, belangstelling tonen, en eerlijk en open bespreken wat er goed en minder goed gaat, zonder agressie. En agressie kan ook verbale agressie zijn.

Nog steeds hoor ik dat mensen worden uitgescholden. Niet altijd met harde scheldwoorden, maar bv. met een sarcastische ondertoon (“jij denkt dat je altijd alles beter weet”)

Of men maakt van die grapjes die geen grapjes zijn (“jij kunt zelfs met een gps nog de weg niet vinden”).  Of je bekritiseerd iemand door te zeggen: “Jij bent nooit tevreden” of “weet je wat jij moet doen….Jij moet….” Of men zegt iets van “het is maar een grapje” of “jij bent zó gevoelig!”

Het kan anders

Het kan echt anders, en het is ook niet zo moeilijk. Bovendien zie je ook vaak dat leidinggevenden eigenlijk helemaal niet gelukkig zijn met hun leidinggevende taak. Als je van eenmansbedrijf uitgroeit, dan zul je leiding moeten geven, of je wilt of niet. Juist door zelf beter te communiceren en je minder snel te beroepen op macht, zul je meer gezag verdienen en dat maakt ook jouw werk veel plezieriger.

Wil je eens sparren over jouw situatie?


Dat kan ook telefonisch, via skype (in combinatie met een mailtje waarin je je vraag beschrijft). In 200-300 woorden beschrijf je je dilemma, vraag of probleem, zodat ik snel even kan lezen waar het over gaat. Ik vraag hierbij wel om vóóraf te voldoen (€ 65,00). Mail mij snel : info@interpunctie.nl of bel 0413-310795.

Het kan (ook tijdens de coronaperiode) ook in mijn praktijk mits u gezond bent. Zie voorwaarden en tarieven