Niet leuk

Ouders vinden het vaak lastig om hun kind te zien huilen. Gejengel is natuurlijk ook niet leuk en een baby die onafgebroken huilt is voor ouders vreselijk. Je weet niet wat je moet doen.

Huilen wordt vaak gezien als iets negatiefs, terwijl er ook positieve kanten aan zitten. Huilen bij een baby versterkt de longen, zo zei men vroeger al….

Het is gewoon een emotie

Men denkt wel eens dat een kind een doetje wordt als het veel huilt. Een kind maakt veel dingen voor de eerste keer mee, deze nieuwe indrukken geven emoties. Al deze nieuwe indrukken moeten verwerkt worden en dat gebeurt d.m.v. emoties: lachen/huilen/boos zijn. Als deze emoties er mogen zijn ontwikkelt het kind vertrouwen in zichzelf. Huilen is een mechanisme waarmee de balans hersteld wordt.  Wanneer je emoties wegdrukt of relativeert maak je ze niet af. Ze blijven ergens in je lijf opgeslagen en kunnen later leiden tot depressies.

Je kunt je kind wel steunen door:

– rustig te blijven en als het kind naar je toekomst: te troosten (niet wegpraten)

– bevestig zijn verdriet: “Ik zie dat je verdrietig bent” en help hem benoemen wat hem/haar verdrietig maakt

– los niet alles meteen op: een kind moet leren dat verdriet vanzelf weer over gaat.

Weigeren mag, ja móet zelfs soms

Soms wil het kind bv. een ijsje, terwijl dat niet kan. Zeg dan bv. “Ik begrijp dat je graag een ijsje wilt” maar zeg niet te snel “je krijgt dadelijk thuis wel een ijsje”. Dat is helemaal niet nodig. Een kind moet ook leren teleurstellingen te incasseren. Bovendien is hij mogelijk thuis al weer vergeten dat hij zin in een ijsje had…. Maar als je het beloofd hebt, dan vergeten ze het niet.

Als kinderen leren dat verdriet erbij hoort, als ze hun emoties af mogen maken en daarmee leren vertrouwen op hun eigen innerlijk dan is de kans op latere depressies een stuk kleiner. En men ontwikkelt vertrouwen in heet eigen oordeelsvermogen. Wat wil je nog meer…..