Té assertief??

Heel vaak wordt mij gevraagd waar de grens ligt bij assertiviteit. Men spreekt nogal eens over “té assertief zijn”. Men bedoelt dan: verbaal agressief.

Maar verbale agressie is géén assertiviteit. Boos worden kán en onderdeel zijn van assertiviteit, maar vaak is het pure agressie. Brutaliteit is geen assertief gedrag. Het is ontspoord gedrag, men denkt dat men alles maar mag zeggen. Kinderen die assertief zijn, zijn helemaal niet brutaal, maar durven op een nette manier zelfs een volwassene te corrigeren:  als een volwassene door rood rijdt: “dat mag niet! ” Brutale kinderen kennen geen grenzen en beseffen dus niet dat je niet zo maar alles mag roepen.

Je zou kunnen zeggen dat assertiviteit tussen sub-assertiviteit (bang/verlegen) en agressie (brutaliteit/onvriendelijk) in zit. Het is als een slinger van de klok: aan de ene kant is men verlegen (sub-assertief), aan de andere kant is men onbeschoft (agressief) en er tussenin is assertief. En natuurlijk kun je zeggen dat bepaald gedrag op het ene moment agressief kan worden genoemd, terwijl je het in een andere situatie “assertief” zou noemen.

Als je assertief bent is er vaak minder noodzaak om agressief te worden. In een goede assertiviteitscursus komt ook aan de orde dat agressief gedrag niets met assertiviteit te maken heeft en dat assertiviteit ook hoffelijkheid (bijna antiek woord) en vriendelijkheid inhoudt.

Dus als het goed is (maar perfectie bestaat niet) dan gaat zo iemand niet over die grens want dat is niet assertief maar agressief. En niemand is altijd assertief, iedereen staat wel eens met de mond vol tanden, en iedereen is ook wel eens onredelijk, boos, etc.  En zelf ben ik het ook niet…. maar ik blijf het wel proberen.