Het ligt niet aan mij…

Het ligt niet aan mij           (over spanningsklachten)

Meneer was door de huisarts verwezen vanwege spanningsklachten. Hij vertelde dat hij na de vakantie naar de huisarts was gegaan vanwege duizeligheid. Zijn bloeddruk was aan de lage kant, niet echt te laag. Onlangs was het nog erger geworden, waardoor hij naar eigen zeggen “was ingestort”.

Hij was niet gewend om over dit soort dingen te praten, en vond het moeilijk om alles te vertellen. Hij vond het ook maar raar dat de huisarts hem geen pilletje gaf. Hij vond het allemaal maar vreemd, de dokter had gezegd dat het een kwestie van spanning was….

Nadat ik bevestigd had  dat dit soort klachten inderdaad vaak met spanningen te maken hadden, ging hij nadenken over mogelijke vervelende dingen die hij meemaakte. Hij vertelde hoe hij zich stoorde  aan het gedrag van enkele collega’s op zijn werk. “Maar” zo zei hij “dat ligt niet aan mij, want anderen storen zich ook!”

Het ging om collega’s die slijmden bij de baas en opschiepen over hun prestaties, soms zelfs als het niet eens hun eigen prestaties waren! Inderdaad, niet leuk.

Meneer vertelde dat hij ook steeds vaker duizelig werd als de kinderen thuis herrie maakten. Ook sprak hij over zijn schoonmoeder. Hij had haar jaren geleden aangesproken op haar bemoeizucht en sindsdien al jaren geen contact meer met haar. “Iedereen vindt het moeilijk om met dat mens om te gaan, dus het ligt niet aan mij” zei hij.

Wat bleek: al jaren had hij last gehad van zijn schoonmoeder. Als zij binnen kwam, ging hij vaak naar buiten, om zich niet te hoeven ergeren. Uiteindelijk was hij plotsklaps bij haar thuis binnengestormd en was hij flink tekeer gegaan. Ze was geschrokken en ook boos geworden, maar hij had verwacht dat ze hoogstens een week of drie weg zou blijven.

Nu bleek dat ze jaren later nog steeds wegbleef voelde hij zich schuldig t.o.v. zijn vrouw en kinderen, maar ook t.o.v. schoonmoeder. Zo erg was het nu ook weer niet geweest. Zijn vrouw steunde hem, maar miste tegelijk ook haar moeder. De kinderen misten oma. En oma miste de kinderen en haar dochter. Eigenlijk een drama, terwijl hij het zo nu ook weer niet gewild had….

Allereerst heb ik toegewerkt naar een assertiviteitscursus voor meneer. Daarna heb ik twee gesprekken met schoonmoeder gevoerd. Zij was nog steeds hevig verontwaardigd over de gebeurtenis, maar ze stemde toe in bemiddeling omdat ze haar kleinkinderen miste. De bemiddeling is gelukt, hoewel ook schoonmoeder best wat minder agressief zou mogen reageren. Maar je kunt niet alles hebben.

Gelukkig zijn de klachten van meneer verdwenen. En hij is in staat om op een minder boze manier te reageren als hij zich weer ergert aan zijn schoonmoeder (of aan anderen).