Home » Kennismaking » Over mij

Over mij

koeien vrolschilderij   www.vrolijkschilderij.nl

Mijn eigen geschiedenis

Ik ben een boerendochter, opgegroeid bij ouders die hun best deden, die fouten maakten, die hun eigen problemen en geschiedenis hadden. Hun fouten heb ik vergeven, op hun positieve eigenschappen ben ik trots. Mijn pad is niet over rozen gegaan. Ik realiseer me dat de meeste paden niet over rozen gaan.

Mijn ouders hadden geen goede relatie.  7 Jaar was ik (en mijn zusje was 4 jr) toen mijn ouders uit elkaar gingen in een tijd dat dat nog schande was. Ik was 8 of 9 jr. toen mijn ouders weer besloten bij elkaar te gaan wonen (“voor de kinderen”). Dat “voor de kinderen” was vooral hun eigen angst dat ze de kinderen zouden verliezen, hetgeen voor allebei ondraaglijk zou zijn geweest. Want ze hielden van ons, ieder op hun eigen manier. Mijn vader wilde dat niet laten blijken. Hij zei later wel eens veelzeggend:  “je mag wel van je kinderen houden maar ze mogen het niet merken….” Ik heb het wél gemerkt.

Mijn moeder zat vol schuldgevoel en wekte ook schuldgevoelens bij mij op.  Ze leunde op mij, en was doodsbang om ons kwijt te raken aan òf mijn vader òf aan de kinderbescherming. Daarom was zij bereid om terug te gaan naar mijn vader, die weliswaar autoritair en vreselijk ouderwets was, en erg moeilijk om mee te leven maar geen boeman was. En toch was ik soms bang voor hem. Ik heb me vaak afgevraagd hoe mijn leven was verlopen als mijn moeder niet was teruggegaan…..

Ik heb veel geleerd over loyaliteit, parentificatie (de ouder van je ouder zijn), schaamte,  schuld, over ruzies en over conflicten uit de weg gaan, hoe vernietigend dit is en hoe je door je emoties te verdringen jezelf kwijtraakt. Ik ben mild over mijn ouders, en daaruit voortvloeiend ben ik ook mild naar ouders in moeilijke omstandigheden. Ik voel met ze mee, zoals ik destijds met mijn eigen ouders meevoelde.

Ik ben gespecialiseerd in ouderschap onder moeilijke omstandigheden (relatieproblemen, scheiding, nieuwe relaties, conflicten in families), omdat ik de moeilijkheden van mijn ouders van dichtbij heb gezien en gevoeld. Ik weet ook wat het betekent om je hier als kind(eren) toe te verhouden en ik ken de subtiele signalen die kunnen worden uitgezonden, en die kunnen leiden tot ouderverstoting. Ik weet hoe dit kan leiden tot onveiligheidsgevoelens.

Ik besef hoe je als ouder (in beslag genomen door je eigen problemen) kunt vergeten wat je kinderen meemaken. Kinderen zijn gemakkelijk te misbruiken (emotioneel) door een ouder die het moeilijk heeft.  Mijn zusje had een vergelijkbare en toch andere beleving. Zij had een iets ander perspectief, maar is ook beschadigd geraakt door de situatie. Ik  leerde veel te slikken. Ik werd angstig en depressief. Ik hield afstand van mensen, mensen waren gevaarlijk, de wereld was gevaarlijk. Ik voelde me nergens echt op mijn gemak.

Uiteraard is er heel wat therapie nodig geweest om alles zo goed mogelijk te repareren. Ik heb mijn ouders veel kwalijk genomen, maar nu al heel lang niet meer. Zij deden hun best. Precies zo heb ik ook therapeuten gehad die het goed bedoelden, maar niet altijd met een succesvolle uitkomst. Gelukkig heb ik ook enkele goede therapeuten gehad. Ik heb me lang geschaamd voor dit verleden en het voelt nog steeds kwetsbaar om dit zo te beschrijven, maar het heeft me gevormd. Dit is wie ik ben.

Ook van de ervaringen met therapie en therapeuten heb ik veel geleerd. Ik weet waar ik goed in ben en ook wat niét mijn sterke kanten zijn. Beide zijn belangrijk om me te realiseren bij iedere cliënt en bij iedere hulpvraag.

Maar het meeste om mijn leven vorm te geven heb ik zelf gedaan. Ik heb heel hard gewerkt, en daar ben ik trots op. Ik heb het maximale met mijn ervaringen gedaan en blijf dat doen.